"قرآن"
یکصد و چهارده بخشنامه یا سوره دارد و هر بخشنامه-سوره با گزاره "بسم الله
الرحمن الرحیم" آغاز می شود. در بخشنامه-سوره ۲۷: النمل" دو بار این گزاره
آمده است، نخست در آغاز آن و دیگر آن هنگام که ملکه سبا نامه سلیمان را
برای بزرگان و مشاورانش می خواند:
سوره ۲۷: النمل، آیه ۳۰ و ۳۱
از سليمان است و اين است به نام الله بخشنده مهربان
بر من سرکشی مكنيد و تسلیم من گردید
با این همه بخشنامه-سوره "توبه" این گزاره را ندارد و با "به نام الله بخشنده مهربان" آغاز نمی شود! چرا؟ نشانه الله "ناصر مکارم شیرازی" در پاسخ به این پرسش در "تفسیر نمونه" چنین می گوید:
" زيرا اين سوره در واقع با اعلان جنگ به دشمنان پيمان شكن ، و اظهار برائت و بيزارى و پيش گرفتن يك روش محكم و سخت در مقابل آنان آغاز شده است، و روشنگر خشم خداوند نسبت به اين گروه است و با "بسم الله الرحمن الرحيم" كه نشانه صلح و دوستى و محبت و بيان كننده صفت رحمانيت و رحيميت خدا است ، تناسب ندارد."
و نیز می افزاید:
" گروهى نيز معتقدند چون اين سوره در حقيقت دنباله سوره انفال است ، زيرا در سوره انفال پيرامون پيمانها سخن گفته شده ، و در اين سوره پيرامون الغاى پيمانهاى پيمانشكنان بحث شده ، لذا بسم الله در ميان اين دو ذكر نشده است ."
بخشنامه-سوره "توبه" را می توان چکیده ی آزموده ها و دانسته ها و خواسته های خود "فرستاده الله" دانست؛ و اگر گروهی بر این باور باشند که "قرآن" را کسی یا کسانی به او آموزانده اند، بخشنامه-سوره "توبه" را برگرفته و برخاسته از اندیشه های خود "فرستاده الله" باید خواند! همه چیزهایی که "فرستاده الله" می خواسته و می خواهد در این بخشنامه-سوره هست!
گروهی بر این باورند که این بخشنامه-سوره پیش و پس از نبرد سر نگرفته "تبوک" نازل شده است، با اینهمه می توان بخش هایی از آن را با پیش از "فتح مکه" در پیوند دانست!
همه قرآن را در یکسو و بخشنامه-سوره "توبه" را در سوی دیگر باید گذاشت. بویژه که آن را یکی از آخرین سوره های فرود آمده بر "فرستاده الله" نیز می دانند. هیچ مهر و گذشت و بخششی در آن دیده نمی شود. گویی "الله-فرستاده" همه خشم و کینه و سرزنش و نیروی خود را در این بخش از "قرآن" نهاده اند.
ویژگی های یک "مسلمان واقعی" را به درستی می توان در آن یافت: "هیچ چیز و هیچ کس از اسلام و مسلمانی و خواسته "الله و فرستاده پایانی اش" برتر نیست، مسلمان به هیچ چیز پایبند نخواهد بود مگر خواست الله!" گوییا روی سخن الله در این بخشنامه-سوره، تنهای تنها "فرستاده" است، با اینهمه "مشرکین و منافقین و یهود و نصارا و دیگران و بویژه مومنین و ساکنان مدینه" از گزند سرزنشهای "الله و فرستاده پایانی اش" دور نمی مانند.
این بخشنامه-سوره یکسانی های بسیاری با کتاب "نبرد من" از "آدولف هیتلر" دارد. بخشنامه-سوره "توبه" را می توان "چکیده یا مانیفست دین اسلام" نام گذاشت.
سوره ۲۷: النمل، آیه ۳۰ و ۳۱
از سليمان است و اين است به نام الله بخشنده مهربان
بر من سرکشی مكنيد و تسلیم من گردید
با این همه بخشنامه-سوره "توبه" این گزاره را ندارد و با "به نام الله بخشنده مهربان" آغاز نمی شود! چرا؟ نشانه الله "ناصر مکارم شیرازی" در پاسخ به این پرسش در "تفسیر نمونه" چنین می گوید:
" زيرا اين سوره در واقع با اعلان جنگ به دشمنان پيمان شكن ، و اظهار برائت و بيزارى و پيش گرفتن يك روش محكم و سخت در مقابل آنان آغاز شده است، و روشنگر خشم خداوند نسبت به اين گروه است و با "بسم الله الرحمن الرحيم" كه نشانه صلح و دوستى و محبت و بيان كننده صفت رحمانيت و رحيميت خدا است ، تناسب ندارد."
و نیز می افزاید:
" گروهى نيز معتقدند چون اين سوره در حقيقت دنباله سوره انفال است ، زيرا در سوره انفال پيرامون پيمانها سخن گفته شده ، و در اين سوره پيرامون الغاى پيمانهاى پيمانشكنان بحث شده ، لذا بسم الله در ميان اين دو ذكر نشده است ."
بخشنامه-سوره "توبه" را می توان چکیده ی آزموده ها و دانسته ها و خواسته های خود "فرستاده الله" دانست؛ و اگر گروهی بر این باور باشند که "قرآن" را کسی یا کسانی به او آموزانده اند، بخشنامه-سوره "توبه" را برگرفته و برخاسته از اندیشه های خود "فرستاده الله" باید خواند! همه چیزهایی که "فرستاده الله" می خواسته و می خواهد در این بخشنامه-سوره هست!
گروهی بر این باورند که این بخشنامه-سوره پیش و پس از نبرد سر نگرفته "تبوک" نازل شده است، با اینهمه می توان بخش هایی از آن را با پیش از "فتح مکه" در پیوند دانست!
همه قرآن را در یکسو و بخشنامه-سوره "توبه" را در سوی دیگر باید گذاشت. بویژه که آن را یکی از آخرین سوره های فرود آمده بر "فرستاده الله" نیز می دانند. هیچ مهر و گذشت و بخششی در آن دیده نمی شود. گویی "الله-فرستاده" همه خشم و کینه و سرزنش و نیروی خود را در این بخش از "قرآن" نهاده اند.
ویژگی های یک "مسلمان واقعی" را به درستی می توان در آن یافت: "هیچ چیز و هیچ کس از اسلام و مسلمانی و خواسته "الله و فرستاده پایانی اش" برتر نیست، مسلمان به هیچ چیز پایبند نخواهد بود مگر خواست الله!" گوییا روی سخن الله در این بخشنامه-سوره، تنهای تنها "فرستاده" است، با اینهمه "مشرکین و منافقین و یهود و نصارا و دیگران و بویژه مومنین و ساکنان مدینه" از گزند سرزنشهای "الله و فرستاده پایانی اش" دور نمی مانند.
این بخشنامه-سوره یکسانی های بسیاری با کتاب "نبرد من" از "آدولف هیتلر" دارد. بخشنامه-سوره "توبه" را می توان "چکیده یا مانیفست دین اسلام" نام گذاشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر